Son zamanlar demişken çok şey değişti. İkiydim ya hani ben. Artık üç oldum:) Hayatımıza harika bir kız daha katıldı, Zeynep.
1.Eylül.2015 yani gün itibariyle tam 9 aylık. Altta üç üstte de iki dişimiz var. Doğum iznimi sonuna kadar kullandım. Ücretsiz izin hakkımı da sonuna kadar kullandım. Geçen hafta iş başı yapmış çiçeği burnunda iki çocuklu çalışan bir anneyim. Doğru konuşmak gerek, özlüyorum. Sabah Zehrayı okula bırakmayı, eve dönüp Zeynep'e kahvaltısını yaptırmayı, 1-2 saat spor salonuna gitmeyi, kapı komşumla kahve içmeyi, arkadaşlarımla anlık planlar yapıp kahve bahane sohbet şahane buluşmalarını...Kısaca bu sefer biraz zor oldu ofis modumu açmak ama başardım:)
Yani anlatacak çok şey biriktirdim. Hepsi eğlenceli değil, biraz hüzün de var. Kedim ciddi bir kaza geçirdi. Elimden gelen her şeyi yapmama rağmen kaybettik. Üstelik ertesi gün doğuma gidecekken, bu durumu kabullenmek benim için zor oldu ama sanırım evladının acısını dindirmek ve yıpranma payını azaltmak için anneliğin o meşhur görevlerinden olan <güçlü kal> ile Zehra'nın durumu kabul etmesi için 40 takla attım. Her gün tedavisi için veteriner kliniğine götürüyordum. Son gün Zehra ile birlikte götürdük ve olacaklardan sanki haberi var gibi veda etti. O gece kalp krizi geçirmiş hayvancağız.:( Haberi veteriner hekimimiz Hakan, eşime vermiş. Sonra ben öğrendim. Zehra'ya da anne ve babasını görmüş artık onlarla birlikte yaşamak istediği için bizim evde yaşamayacak, bir daha dönmeyecek dedim. Şu an bile içimin sızladığını, burun köküme doğru göz yaşlarımın indiğini söyleyebilirim...Bugünler de durumu iyice kabullendik.
Emzirme mücadelesi, kardeş rekabeti ve iki çocukla yaşanan maceralar hakkında yazacak çok anı birikti...
Sevgiyle kalın.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder