Servis geldi. Haydi marş marş...

Biz anaokulumuzu seçtik. Zehrayı alıştırmaya çalışıyoruz. Bu dönem biraz sancılı geçiyor. Ama anladığım kadarıyla çocukların büyük çoğunluğu aynı sorunu yaşıyorlar. Kesinlikle gitmek istemiyor. Servise binene kadar ağlıyor. Ağlaya ağlaya göndermek insanın içini acıtıyor ama 10 dakika sonra aradığımda gayet hayatından memnun. Böyle olduğu içinde benim içim rahat ediyor tabi.

Okulumuzun psikoloğu Nazlı Hanım bu sürecin olağan olduğunu söylüyor. Bizde Nazlı Hanımın desteği ile Zehrayı alıştırmak için adım adım şu aşamaları izledik.

Adaptasyon sürecinde önce bir hafta sonu 1-2 saat, anne-baba-çocuk, hep birlikte okulun bahçesinde vakit geçirdik. 

1.gün: Okulda diğer çocuklarında olduğu bir gün, benim işte olmam nedeniyle, anane ile birlikte 1-2 saatlik kahvaltı sonrası eğlenceli vakit geçirdiler. Hatta o gün tadı damağında kalacak şekilde eve döndüler. 

2. gün: Ertesi gün süreyi biraz daha arttırıp, anane okulda ama Zehra sınıfta vakit geçirdiler. 

3. gün: Zehra yarım gün okulda, ananeyi hiç görmeden ama dönüş yolunda birlikteler.

4. gün: Anane okula bıraktı, Dönüşte servisle tek başına döndü.

5. gün: Servise tek başına bindi ve ağlamaya başladı.

Şimdi artık her sabah servise binmemek için direniyor. Hatta servisimiz bizi sabah 7:55'de alıyor. Bunun için sabahları biraz erken kalkması gerekiyor. Bir de tabi kıyafet değiştirmek öyle zor ki, pijamaları çıkarmak bir dert, çıkarttıktan sonra kıyafetlerini giydirmek başka bir dert. Alt değiştirmeden hiç bahsetmiyorum bile. Tabi bu kadar zorluğun içerisinde servise yetişmek mümkün olmuyor. Bende şöyle bir çözüm ürettim. Ertesi gün giyeceği kıyafetini akşamdan giydiriyorum:) Komik ama en kolay yol bu oldu. Sabahları iç badisi ve t-shirt üzerinde uyanıyor. Bir tek uykusunun arasında bezini değiştirip, altına eşofmanını giydiriyorum. Böylece sabah uyandığında elini yüzünü yıkayıp, doğruca ayakkabılarını giydiriyoruz. Servis gelmeden 10-15 dakika önce aşağı indirip bahçede köpekleri filan besliyoruz. Servisin gelmesiyle bizim ki salya sümük ağlamaya başlıyor. Ağlaya ağlaya servise biniyor. Tabi insanın içi bir tuhaf oluyor ama alışmasını bekliyoruz. Gün gelecek benim çocuğumda ağlamadan okula gidecek diye bekliyorum.

Bütün bunların yanı sıra bence en önemli ayrıntı, her zaman olduğu gibi okul mevzusunda da çocuğa karşı dürüst ve açık olmak. Yaşayacağı süreç konusunda önceden bilgilendirmek. Mesela 'Bugün öğlen servisle döneceksin. Seni ananen karşılayacak.' Ya da 'Yarın okula gitmeyeceksin çünkü hafta sonları okul tatil.' gibi çocuğu yaşayacakları konusunda önceden bilgilendirmek aranızdaki güven duygusunu perçinlerken, çocuğun kendi rahat hissetmesini de sağlayacaktır.